Yasin Ertuğrul

  Eski bir doğu şehrinin taş döşeli meydanında, hava o gün kılıç gibi keskin ve gergindi. Şehrin en korunaklı tapınağı gece yarısı soyulmuş, direnmeye çalışan yaşlı bekçi öldürülmüştü. Tapınağın zeminindeki çamurlu, kanlı ayak izleri meydana kadar uzanıyor, kalabalığın arasına karışıp kayboluyordu. Şehir muhafızları, pazar yerine doluşmuş yüzlerce insanın etrafını sarmış, katili ve hırsızı bulmak için herkesin üstünü başını süzüyordu. Korku ve şüphe, insanların nefesiyle birlikte havada asılı kalmıştı. ​Tam o sırada, cübbesinin etekleri ağır bir çamurla sıvanmış, kollarının iç kısmında hâlâ kurumamış kan lekeleri taşıyan bir adam, kalabalığın ortasındaki eski çeşmenin taşına tırmandı. Katil oydu. Kaçamayacağını, muhafızların birazdan çamurlu çizmelerini ve kanlı ellerini fark edeceğini biliyordu. Saklanmak yerine, en tehlikeli olanı seçti; görünür olmayı ve zihinleri kör etmeyi. Gür, yankılı ve efsunlu bir sesle, sanki bir vaaz veriyormuş gibi konuşmaya başladı. Muhafızlar bile b...